CZY WIESZ, ŻE...

• Ślimaki stały się popularne we Francji w XIX w. Przyrządza się je z masłem, czosnkiem i natką pietruszki. Skonstruowano nawet specjalne talerze z zagłębieniami na ślimaki oraz szczypce, w których trzyma się gorącą muszlę, dzięki czemu można nadziać ślimaka na dwuzębny widelec. Jedząc ślimaki, nie masz nawet pojęcia, ilu zabiegów wymaga ich przygotowanie. Najpierw ślimaki muszą zostać poddane przynajmniej 10-dniowej głodówce, aby ich organizm oczyścił się z pozostałości pokarmów - liści, które mogłyby okazać się trujące dla człowieka. Mięczaki poddaje się następnie potrójnemu płukaniu. Pod czas pierwszego oczyszczania się zewnętrzną część ślimaka. W drugim, za pomocą octu i soli, oczyszcza się jego wnętrze. Trzecie płukanie to kąpiel mięczaka w czystej wodzie. Po tych zabiegach ślimaki zostają obgotowane, schłodzone, wyjęte ze skorupek, a następnie gotuje się je w odpowiednio przyprawionym wywarze. Ostudzone wkłada się z powrotem do wysterylizowanych skorupek. Tak przygotowane ślimaki, posmarowane masłem czosnkowym, można już podawać.
  
• Wina białe podaje się przed czerwonymi, wina lekkie przed mocnymi. Wina schłodzone proponuje się przed winami o temperaturze pokojowej. Każde podane wino powinno być mocniejsze i bardziej aromatyczne od poprzedniego.
  
  
• Kasztany jadalne znane są także jako l’arbre á pain, czyli owoce drzewa chlebowego. Ich owoce jadano surowe, pieczone i ususzone, ewentualnie zmielone na mąkę. Rozdrobnione i pomieszane z mlekiem lub winem były bazą zupy bajant. Część zbiorów stanowiła pożywienie dla świń, a liście zjadały owce i kozy. Obecnie kasztany również nie zniknęły z lokalnych sosów i deserów. Rzygacze to ozdobne zakończenia rynien. Często przypominają głowę smoka lub krokodyla. Spływająca woda uchodzi przez otwarty pysk potwora, stąd nazwa. Woda z rzygacza musi spływać do betonowej lub kamiennej misy, z której może być odprowadzana kanalikiem do oczka wodnego lub studzienki kanalizacyjnej. Rzygacze montuje się przede wszystkim w obiektach zabytkowych lub stylowych. W czasach świetności rezydencji w Wersalu mogło przebywać w niej nawet 20 tys. osób. Miejscowy garnizon wojska liczył 9 tys. żołnierzy, a pałacowa służba 5 tys. osób. Dwór królewski, wraz z ministrami Francji, mieszkający w pałacu za czasów “Króla-Słońce” składał się z ok. tysiąca dostojników, obsługiwanych przez 4 tys. służących. Dworskie stajnie mieściły 2500 koni i 200 pojazdów.